جمعه, 8 اردیبهشت 1396


تماس با ما

بندرعباس- بلوار امام خمینی- شرکت سهامی آب منطقه ای هرمزگان

کد پستی: 7916795639

تلفن : 07633335411 الی  15    

فکس : 07633351371

ایمیل: info@hrrw.ir

 

آمار بازدیدکنندگان
کاربران آنلاین :28
بیشترین بازدید همزمان:129
بازدید امروز :1818
بازدید دیروز :25746
کل بازدید :2974089
میانگین بازدید :3462
آخرین به روزرسانی:1396/02/07 12:26:39

عنوان دستگاه : اداره منابع آب شهرستان بندرلنگه

نام ونام خانوادگی رئیس  حمید رحمتی 

 

تشریح وظایف وفعالیت ذاتی دستگاه و خدماتی که به ارباب رجوع ارائه میگردد :

کنترل وحفاظت ازمنابع آب شامل صدورپروانه حفر وبهره برداری چاههای کشاورزی صنعتی وشرب ، جلوگیری از حفرچاههای غیرمجاز ،جانمایی محل حفر چاه ، تاییدسوخت چاههای دیزلی ، تعیین حد حریم وبستر رودخانه ها ، جلوگیری از تعرض به حریم وبستررودخانه وبرداشتهای غیر مجاز ، اندازه گیری بارندگی وسیلاب رودخانه ها ی مهم وانجام امور مربوط تغییر آب وهوا ، انجام مطالعات ابهای زیرزمینی

شرح وظایف مدیر دستگاه :

انجام امور محوله برابر دستور العمل های مربوط ، برگزاری و شرکت در جلسات شورای حفاظت ودشت پایلوت ، شرکت در جلسات پرسش وپاسخ با کشاورزان منطقه  ، انجام ماموریت های اداری جهت رفع مشکلات کشاورزان و همکاران، پیگیری مطالبات همکاران ،شرکت در جلسات اداره در بندرعباس ، نظارت بر اداره و همکاران

 


شهرستان بندر لنگه یکی از شهرستانهای استان هرمزگان در جنوب ایران است. مرکز این شهرستان بندر لنگه است که یکی از بنادر مهم جنوب کشور است. شهرستان بندر لنگه در حاشیه خلیج فارس قرار دارد.
محدوده شهرستان بندرلنگه: حدوداً از شرق شهر کنگ، از غرب روستای شناس و مغویه، از جنوب خلیج فارس و از سمت شمال به صحرای مهرکان محدود می‌گردد.
خطوط طول و عرض :براساس اطلاعات موجود در ۵۴ درجه و ۳۰ دقیقه طول شرقی و در ۲۶ درجه و ۱۸ دقیقه عرض شمالی از نصف‌النهار مبدأ واقع شده‌است.
فاصله بندر لنگه با شهرهای اطراف: فاصله بندر لنگه تا شهر لار ۲۸۰ کیلومتر و تا بندرعباس ۱۹۲ کیلومتر و تا بوشهر ۴۲۰ کیلومتر و تا شهر بستک ۱۷۰ کیلومتر است. هوای شهر بندر لنگه مانند سایر شهرهای ساحلی مرطوب و در تابستان گرم است.
جمعیت شهرستان بندرلنگه طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ (میلادی)، برابر با ۱۳۴،۷۱۳ نفر بوده‌است
بیش تر زمین‌های شهرستان بندر لنگه دارای قابلیت مرتعی است ومناسب ترین اراضی جهت استفاده‌های مرتعی وبرداشت علوفه محسوب می‌شوند. در اطراف لنگه درختان بزرگ و تنوهمندی وجود دارد مانند: کُنار، کُور و سمر، سَلَم و غیره، در زمان قدیم مردمان لنگه از هیزم این درختان برای پخت و پز وبرای تدفئه خانه‌های خود استفاده می‌کرده‌اند.
    بررسیهای جغرافیایی    
شهرستان بندرلنگه، منطقه‌ای باالنسبه ناهموار و دنباله رشته کوه زاگرس جنوبی که از تعدادی رشته کوه با قله‌های نه چندان بلند، تعدادی دشت کوچک و بزرگ، چندین جلگه میانکوهی و پایکوهی، و بیش از ۳۰۰کیلومتر جلگه کم عرض ساحلی و یک چانه کم عمق بنام شوره زار مهرگان تشکیل شده است. از نظر توپوگرافی شهرستان بندرلنگه دارای دو شیب عمومی است یکی غربی – شرقی که امتداد کوههای موازی است و دیگری شمالی – جنوبی با شیب کوهپایه‌ای که میل به ساحل دریا دارد. از ارتفاعات شهرستان بندرلنگه به تبعیت از ناهمواری‌های استان دنباله چین خوردگی‌های منظم زاگرس هستند و همگی به طور منظم در امتداد و موازی با ساحل دریا استقرار دارند. ارتفاعات منفرد شهرستان در ردیف کوههای بسیار مرتفع محسوب می‌گردد. کوه شور (شب) در شمال شرقی بندرلنگه با ارتفاع ۲۶۸۱متر و کوه بادینی در شمال بندرلنگه با ارتفاع ۲۲۲۵متر از بلند ترین نقاط این شهرستان محسوب می‌شود. بطور کلی می‌توان گفت شهرستان بندرلنگه یکی از شهرستان‌های پر عارضه و ناهموار استان هرمزگان است.
اقلیم : شهرستان بندرلنگه در عرض جغرافیایی بسیار پایین قرار دارد و تا مدار استوایی فاصله چندانی ندارد و به علت نزدیکی به مدار رأس‌السرطان دارای آب و هوایی گرم است و از لحاظ تقسیم بندی اقلیمی در ردیف اقلیم گرم و مرطوب به حساب می‌آید و در هیچ ماه و روزی از سال درجه حرارت به کمتر از ۶ درجه سانتی گراد نرسیده است.

پیشینه تاریخی و گردشگری
شهر بندرلنگه با ارتفاع ۱۴ متر از سطح دریا و تاریخی درخشان و پر رونق هنوز به عنوان عروس و مروارید خلیج فارس دارای قابلیت‌ها و مزیتهای فرواوانی می‌باشد. مهمترین آثار باستانی بندرلنگه عبارت است از :مسجد علی – مناره ابن‌عباس که احتمال دارد مربوط به دوره قاجاریه باشد (۱۲۸۰ ق) – مسجد غیاث (۱۲۹۰ ق) - مسجد حاجی خداداد – مسجد افغان (۱۲۷۰ ق) مسجد آقا سید عبدالقاهر – حسینیه غضنفری – قلعه ی لشتان – باغستان گشته – بندر ملو.
جمعیت و نیروی انسانی
جمعیت این شهرستان در سال ۱۳۷۵، معادل ۸۰۰۷۹ نفر بوده که ۲۴/۵۱ درصد در مناطق شهری. ۷۶/۴۸ درصد در نقاط روستایی سکونت داشته‌اند. جمعیت شهرستان بندرلنگه طی یک دهه با میانگین رشد سالانه ۳،۸ درصد در سال ۱۳۸۵ به ۱۱۶۰۸۶ نفر رسیده است. از لحاظ جنسیت ۶۱۹۳۱ نفر جمعیت مرد و ۵۴۱۵۵ نفر را زنان تشکیل می‌دهند. بنابر این نسبت جنسی مرد به زن برابر ۱۱۴ می‌باشد. این نسبت در مناطق شهری ۱۲۱ و در نقاط روستایی ۱۰۶ می‌باشد. جمعیت شهری این شهرستان طی سالهای ۷۵-۱۳۸۵ از رشد قابل ملاحظه‌ای برخوردار بوده است و با متوسط رشد سالیانه ۴،۸ درصد (بالاتر از رشد جمعیت کل شهرستان) به بیش از ۶۵ هزار نفر رسیده است. به عبارت دیگر میزان شهرنشینی آن معادل ۵۶ بوده که نشان از غلبه جمعیت شهری بر روستا دارد. نرخ روستا نشینی نیز حدود ۴۳ درصد است که در مقایسه با استان در سطح پایین‌تری قرار دارد. تعداد خانوارهای شهرستان معادل ۲۴۷۸۹ خانوار است که تز این تعداد ۷/۶۱ درصد در مناطق شهری و ما بقی در مناطق روستایی ساکن هستند. تنها ۴ خانوار غیر ساکن نیز در سال مذکور سر شماری شده‌اند. بعد خانوار در این شهرستان از ۵/۵ در سال ۷۵ به ۷/۴ نفر در سال ۸۵ کاهش پیدا کرد است. که به ارقام متناظر استانی (۴۳/۵ و ۶۱/۴) نزدیک شده است. بعد خانوار در مناطق شهری و روستایی در سال ۸۵ نیز به ۳/۴ و ۴/۵ می‌باشد.
نیروی انسانی
جمعیت فعال شهرستان بندر لنگه در سال ۱۳۸۵ معادل ۳۷۱۶۷ نفر بوده است این میزان در نقاط شهری ۵/۶۴ درصد و در نقاط روستایی ۵/۳۵ درصد می‌باشد. از کل جمعیت شهرستان بندر لنگه در سال مذکور ۹۳،۸۵ درصد در گروههای مختلف شغلی به کار اشتغال داشته‌اند. بنابراین نرخ اشتغال معادل ۸۵/۹۳ درصد محاسبه می‌گردد. همچنین ۶۵ درصد شاغلین مریبوط به مناطق شهری و ۳۵ درصد نیز به مناطق روستایی تعلق دارند. در سال ۱۳۸۵ از کل جمعیت فعال تعداد ۲۲۸۶ نفر بیکار می‌باشند. بر این اساس نرخ بیکاری این شهرستان معادل ۶،۲ درصد می‌باشد.
تراکم و پراکنش جمعیت
بر اساس نتایج سر شماری عمومی نفوس و مسکن تعداد ۱۳۸ آبادب دارای سکنه در مساحت ۸/۸۲۱۰ کیلومتر مربع پراکنده‌اند. بنابراین جمعیت ۱۱۶هزار نفری این شهرستان دارای تراکم ۱/۱۴ نفر در هر کیلومتر مربع می‌باشد که حدود ۶۲/۵ درصد کمتر از متوسط استان (۷۲/۱۹ نفر در کیلومتر مربع) می‌باشد. میزان تراکم جمعیت در هر کیلومتر مربع این شهرستان طی سالهای ۶۵ و۷۵، نیز به ترتیب ۵/۷ و ۸/۹ نفر در کیلومتر مربع بوده. همچنین بر اساس دیگر یافته‌های همین سر شماری (۱۳۸۵) تعداد واحدهای مسکونی شهرستان بندرلنگه ۲۳۵۱۶ واحد می‌باشد. این رقم در استان معادل ۲۶۸۷۲۵ واحد مسکونی می‌باشد. تعداد واحدهای مسکونی این شهرستان بالغ بر ۷۵/۸ درصد استان را شامل می‌شود که اندکی بیش از سهم جمعیتی آن نسبت به استان است. سهم متوسط جمعیتی همانگونه مه قبلاً نیز گفته شد ۲۷/۸ درصد می‌باشد. بنابراین در این شهرستان در هر واحد مسکونی بطور متوسط ۹۴/۴ نفر ساکن هستند که اندکی بیش از بعد خانوار شهرستان (۷/۴ نفر) می‌باشد. تحلیل شاخص‌های اشتغال و بیکاری شهرستان بندرلنگه طی دهه ۸۵ – ۷۵:
نرخ مشارکت شهرستان بندرلنگه بر اساس سر شماری سال ۱۳۷۵ برابر ۶۱/۳۱ درصد است. بر این اساس نرخ مشارکت شهرستان بندرلنگه در سر شماری سال ۱۳۷۵ از متوسط استان پایین‌تر بوده است این موضوع یکی از دلایل مهم پایین بودن نرخ بیکاری در این شهرستان است. طبق ادبیات موجود توسعه، مشارکت جامعه در فعالیتهای اقتصادی و اجتماعی یکی از عوامل مهم و لازم توسعه است که می‌تواند علاوه بر افزایش درآمد ناخالص داخلی زمینه را برای ارتقا سایر شاخص‌های توسعه به خوبی فراهم آورد. بر اساس سر شماری سال ۱۳۸۵ جمعیت فعال ۱۰ساله و بیشتر شهرستان بندرلنگه ۳۷۱۶۷ نفر بوده است. جمعیت فعال روستایی شهرستان در این سال ۱۳۱۹۳ نفر و جمعیت فعال شهری آن ۲۳۹۷۴ نفر می‌باشد. سهم جمعیت فعال روستایی از جمعیت فعال شهرستان ۳۵،۵ درصد است.
همچنین تعداد شاغلین بخشهای مختلف اقتصادی شهرستان در این سال برابر ۳۴۸۸۱ نفر بوده است.
تعداد شاغلین بخش کشاورزی دراین سال معادل ۵۷۰۷ نفر و سهم این بخش در کل اشتغال شهرستان حدود ۳۶،۴ درصدمی باشد. تعداد شاغلین بخش صنعت و معدن شهرستان معادل ۷۴۱۶ نفر و سهم اشتغال این بخش نیز حدود ۲۱،۳ درصد است. در نهایت تعداد شاغلین بخش خدمات شهرستان بر اساس سر شماری نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ برابر ۲۱۷۴۶ نفر و سهم آن از اشتغال شهرستان حدود ۶۲،۳ درصد است. ترکیب اشتغال شهرستان غلبه و گسترش زیاد بخش خدمات را در اقتصاد آن بخوبی نشان می‌دهد.
برتری بخش خدمات به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی و نقش شهرستان طی سالهای اخیر به عنوان پل ارتباطی بندر منطقه آزاد کیش و همچنین محدودیتهای منابع آب و خاک و سایر محدودیتهای بخشهای صنعت و معدن و کشاورزی تا حدودی قابل قبول است. اما کاهش مطلق شاغلین در بخشهای کشاورزی و صنعت و معدن با توجه به منابع شیلاتی در اختیار و زمینه‌های معدنی شهرستان سرمایه‌گذاری بیشتری را در این بخشها الزامی می‌کند. درصد رشد شاغلین بخش کشاورزی، صنعت و معدن و خدمات نسبت به ۳۰سال گذشته به ترتیب ۸،۸- ۱۸- ۲۲۴،۸ درصد می‌باشد. همچنین تعداد شاغلین روستایی شهرستان در سال۱۳۸۵ حدود ۱۲۲۰۶ نفر و سهم آنها از اشتغال شهرستان حدود ۳۵ درصد بوده است.
تعداد بیکاران شهرستان علی‌رغم کاهش نرخ فعالیت طی سالهای ۱۳۵۵ الی ۱۳۸۵ همگام با تغییرات نرخ بیکاری نوسانات زیادی داشته و از ۲۳۹۶ نفر در سال ۱۳۵۵ به ۲۲۸۶ نفر در سال ۱۳۸۵ رسیده است. تعداد بیکاران در سطح شهرها ۱۲۹۹ نفر و در سطح روستاها ۹۸۷ نفر هستند. تعداد بیکاران شهرستان بندرلنگه در این سال حدود ۴،۵ درصد از بیکاران سطح استان را تشکیل می‌دهند که نسبت به سهم جمعیت این شهرستان از جمعیت استان که حدود ۸ درصد است جایگاه خوبی دارد.
نرخ بیکاری شهرستان بندرلنگه در سال ۱۳۸۵ حدود ۶،۱۵ درصد محاسبه شده است این در حالی است که متوسط نرخ بیکاری استان در این سال ۱۲،۱۷ درصد است. به عبارتی نرخ بیکاری شهرستان بندرلنگه در سرشماری ۱۳۸۵ وضعیت به مراتب بهتری نسبت به متوسط استان نشان می‌دهد.
نرخ بیکاری مناطق روستایی شهرستان (۷،۴۸ درصد) هر چند نسبت به مناطق شهری شهرستان (۶،۱۵ درصد) وضعیت مناسبی ندارد اما نسبت به متوسط نرخ بیکاری مناطق روستایی استان (۱۴،۹۶ درصد) وضعیت به مراتب بهتری را نشان می‌دهد. تفاوت نرخ بیکاری شهری و روستایی در سال ۱۳۸۵ برابر ۱،۳۳ است به هر حال سیاستهای توسعه اشتغال استان باید در راستای از بین بردن این تفاوتها همراه با افزایش نرخ مشارکت و تثبیت نرخ بیکاری باشد.
خطوط طول و عرض
براساس اطلاعات موجود در ۵۴ درجه و ۳۰ دقیقه طول شرقی و در ۲۶ درجه و ۱۸ دقیقه عرض شمالی از نصف النهار مبدأ واقع شده‌است.

طبیعت
اغلب زمینهای شهرستان بندر لنگه دارای قابلیت مرتعی است ومناسب‌ترین اراضی جهت استفاده‌های مرتعی وبرداشت علوفه محسوب می‌شوند. در اطراف لنگه درختان بزرگ و تنوهمندی وجود دارد مانند: کُنار، کُور و سمر، سَلَم و غیره، در زمان قدیم مردمان لنگه از هیزم این درختان برای پخت‌وپز وبرای تدفئه خانهاشان استفاده می‌کرده‌اند.
در کوههای اطراف بندر لنگه حیوانات و پرندگان مختلفی وجود دارند مانند: آهو، روباه، گرگ، شغال، جوجه‌تیغی وکفتار. از پرندگان مانند: کبک، شاهین، و قُمری و بلبل و تیهو غیره از پرندگان کوهی وصحرائی.
دانشمندان وبزرگان بندر لنگه و هرمزگان
علماء وادباء وفقهاء ودانشمندان ورجال بندر لنگه وهرمزگان وبنادر جنوب فارس و شیبکوه ومناطق جنوب که در دوران گذشته در حیات بودند وبعداً روی در نقاب خاک کشیده‌اند و اشتهار یافته‌اند، وهمچنین آنهائیکه در حیات هستند که برای شرح احوال هریک از آنها خود کتابچه‌ای لازم است، برای مزید اطلاع خوانندگان عزیز فقط اختصاراً بذکر اسامی و بخشی از بیوگرافی آنها می‌پردازیم:
ابراهیم ادیبی، عبدالرحمن ادیبی، حجت‌الاسلام آقا سید محمد عالم، شیخ الاسلام عبدالرحمن خالدی، حجت‌الاسلام سید شبر موسوی، شیخ الاسلام سید جعفر موسوی، شیخ الاسلام احمد السرحان، شیخ الاسلام شیخ رضوان، حجت‌الاسلام سید علی عرب، سالم بن ابراهیم الخاجه، حسین بن علی الوحیدی، شیخ الاسلام محمد علی خالدی، شیخ حسن رضوان، ابراهیم محمود درویش جابری (معروف به حاج ابراهیم جابری)، علی محموددرویش جابری (معرف به حاج علی جابری)، شیح صالح ادیب، شیخ قاسم قصاب، ملا عبدالکریم واحدی، عبداله واحدی، عباس انجم روز، محمد احمد هودی، حاج محمد بهزاد اسیری، محمد یوحا، چراغ اکبر رودباری، رئیس ابراهیم محمودیان، ملا محمد کوخردی، محمد شریف ملا احمدی، فاطمه قدم، حاجی آمنه حسن عمانی، رئیس حسن سعدی،رئیس احمد سعدی،رئیس محمد رسول سعدی،رئیس اسماعیل سعدی، حاجی محمد رضی بلوکی، حسین گله داری، عبدلواحد فکری، شیخ سلطان المرزوقی، بدر محمد امین، محمد عبدالرحمن علینا، ملا یوسف بلوکی، سید فضل سید جلال الدین، سالم محمد نجار (معروف به حاج سالم قریشی) عبدالمحمد سالاری (امین)،مهرشاد بهرامی،احسان خرسندی،محمد پرخو(بازیگر)،

بندر‌لنگه، عروس بنادر خلیج‌فارس
بندرلنگه به عنوان یکی از سه بندر بزرگ و فعال استان هرمزگان (با تناژ بالا) سهم بسزایی در صادرات و واردات محصولات کشاورزی شامل انواع سبزی و صیفی و همچنین حبوبات و غلات دارد. کشت سبزی در مهرماه آغاز و برداشت آن از اواخر آبان ماه آغاز می شود وتا اردیبهشت ماه سال آینده ادامه دارد.
وسعت زمینهای کشاورزی شهرستان 110هزارنفری بندرلنگه 15هزار هکتار با تولید سالانه 26هزارو 888تن محصول باغی و زراعی از جمله سبزی و صیفی خارج از فصل، خرما، غلات، نباتات صنعتی و مرکبات ذکر شده است.

در اطلاعات منتشره سازمان جهاد کشاورزی هرمزگان آمار جامعه کشاورزی بندرلنگه دو هزارو 200 بهره بردار با تولید سالانه 26هزارو 888 تن عنوان شده است.                                                                                                                                                                                         
تعداد چاههای کشاورزی ، صنعتی و شرب شهرستان 1343 حلقه چاه طبق آمار منابع آب می باشد که 579حلقه از آنها دارای مجوز بهره برداری و حدود 90 حلقه از آنها دارای مجوز حفر می باشند                                                                                                                               
بندرلنگه به همراه مجتمع بندری شهید رجایی و بندر شهید باهنر از بنادر مهم و ترانزیتی این استان محسوب می شود که در کریدور بین المللی شمال-جنوب واقع شده است.

در اطلاعات منتشره اداره بنادر و دریانوردی لنگه آمده است: در نیمه نخست امسال بیش از440 هزار تن کالا در بنادر غرب هرمزگان با محوریت این شهرستان تخلیه و بارگیری شده که نسبت به مدت مشابه پارسال، 18 درصد رشد داشته است.

در بنادر غرب هرمزگان 300 فروند لنج تجاری فعالیت دارند که 150 فروند آن به بندر کنگ اختصاص دارد.

در غرب هرمزگان پنج بندر به نامهای چارک، آفتاب، سیری، لاوان و کنگ و لنگه فعالیت دارند که دوبندر لنگه و کنگ دارای سابقه دیرینه تاریخی در زمینه حمل و نقل دریایی برخوردارند.
قلعه لشتان نام قلعه‌ای است بر فراز شاهینکوه در بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان. قلعه لشتان در شش کیلومتری شمال شرقی شهرستان بندر لنگه و در شمال روستای بارچاه واقع شده است. تاریخ بنای این قلعه به سده نهم هجری بر می‌گردد. جمعی نیز عقیده دارند این قلعه در عهد هخامنشی احداث شده و بعدها پرتقالی ها آنرا بازسازی نموده اند.
قلعه لشتان در دوران گذشته و در جنگهای محلی نقش مهمی داشته است. آثار این قلعه هنوز در نزدیکی شهر کنگ باقی مانده ‌و نزد مردم و اهالی منطقه به نام "قـلعو" معروف است. در اصل نام این قلعه را "الفیتور" نامگذاری کرده بودند. در حال حاضر، قسمت اعظمی از قلع ویران گردیده. در درون این قلعه که حدود 30000 متر مربع وسعت دارد؛ چندین قبرستان، ده‌ها برکه آب و انبار آذوقه و آثار فراوان دیگری بر جای مانده است. دخمه‌های سنگی، شبیه به غارهای انسان‌های غارنشین در ارتفاعات مجاور آن وجود دارد. و آثار فراوان دیگری نیز در محوطه ی قلعه بر جای مانده است.
گفته شده که از قلعه پرتغالی‌ها که در جنوب کنگ قرار داشته بوده تا قلعه لشتان راهی زیر زمینی وجود داشته که قسمتی از این راه را مانند تونل ساخته بودند و از کنگ به قلعه لشتان می‌رفتند، مخصوصا در ایام جنگ و شورش و آشوب، از این راه نیز ذخیره و مهمات و آذوقه برای کسانی که در قلعه لشتان سنگر گرفته بودند، می‌رساندند.
قلعه لشتان موقعیت استراتژیک بسیار خوبی دارد؛ به طوری که علاوه بر تسلط کامل بر اطراف، دارای مسیر صعود دشواری است. انتخاب محل بسیار دقیق صورت گرفته به طوری که فتح آن برای دشمنان کار دشواری به نظر می رسد. ارتفاع کوهی که قلعه بر روی آن ساخته شده، حدود 100 متر (از سطح زمین اطراف) است و تقریبا تمامی سطح مسطح کوه را فرا گرفته است. به علت ریزش باران های شدید در منطقه، راه مشخصی برای رسیدن به قلعه وجود ندارد و بهتر است برای دیدن آن حتما با راهنما مراجعه نمود.
الف) جغرافیای طبیعی و انسانی
شهرستان بندر‌لنگه با وسعتی در حدود 2/9385 کیلومتر مربع(در پهنة خشکی) 1/14 درصد از کل مساحت این استان را به خود اختصاص داده است. شهرستان لنگه دارای دو پهنة خشکی و دریایی است. پهنة خشکی آن از شمال و شمال‌شرق به شهرستان بَستَک، از شمال غرب به استان فارس، از غرب به شهرستان گاوبندی، از شرق به شهرستان خمیر و از جنوب به خلیج‌فارس محدود می‌گردد. پهنة دریایی این شهرستان نیز شامل جزایر کیش، لاوان، شَتور و هندورابی است.
شهرستان بندرلنگه که در امتداد ساحل خلیج‌فارس کشیده شده است، دارای شیب ملایمی در جهت شمال به جنوب می‌باشد. ارتفاع شمالی‌ترین منطقة آن از سطح دریا بیست متر، در قمست میانی شهرستان ده متر و در فاصلۀ یکصدمتری ساحل دریا پنج متر است. ارتفاع متوسط شهرستان بین پنج تا ده متر می‌باشد. بلندترین نقطۀ شهرستان بندرلنگه قلۀ کوه شو (شب) است که 2681 متر ارتفاع دارد و در شمال شرق بندرلنگه واقع شده است. کوه بادینی با ارتفاع 2225 متر (در شمال) و کوه سیاه با ارتفاع 2216 متر (در شمال غربی) از دیگر مناطق مرتفع شهرستان بندرلنگه محسوب می‌شوند.
شهرستان لنگه به دلیل مجاورت با دریا در معرض دو تودۀ هوای گرم و خشک ساحلی و هوای ملایم و مرطوب دریایی قرار دارد که نتیجۀ آن ایجاد بادهایی است که گاهی با سرعت معادل شصت کیلومتر در ساعت می‌وزند. به دلیل همین موقعیت طبیعی و اقلیمی، لنگه یکی از مناطق خوش آب و هوای استان هرمزگان به شمار می‌آید که در گذشته، اعراب حاشیۀ جنوبی خلیج‌فارس، این منطقه را به عنوان تفرجگاه خویش برمی‌گزیدند.
به رغم اعتدال هوا در بیشتر ماههای سال، شهرستان بندرلنگه دارای منابع آب شرب محدودی است و بیشتر رودهایی که در این شهرستان جریان دارند، غیرقابل شربند. مهمترین این رودخانه‌ها عبارتند از: تاوان، تنگ‌خور، خور، شورآبین، شور اشکنان، شور بستک، گوتاو، گودر، مقام، مهران، کهورستان، شور، گاوبندی و رسول. بیشتر این رودها از جنوب استان فارس سرچشمه می‌گیرند و پس از عبور از شهرستان بستک و شهرستان بندرلنگه به خلیج‌فارس می‌ریزند. تنها رودخانۀ آب شیرین شهرستان لنگه، رودخانۀ مُلّو است که به منظور بهره‌برداری از آب شرب، سدی بر روی آن بسته شده است.
از روزگار گذشته تا به امروز آب بسیاری از مناطق شهری و روستایی شهرستان بندرلنگه به وسیلۀ برکه تأمین می‌شده است. همچنین وجود چندین قنات در این شهرستان، نشانگر آن است که مردم این منطقه آب موردنیاز خود را از مناطق کوهستانی و به وسیلۀ حفر کاریز (قنات) تأمین می‌کردند. یکی از شیوه‌های رایج برای آبیاری زمینهای زراعی شهرستان لنگه استفاده از سیستم گاوچاه است. مردم لنگه معمولاً از آب برکه برای آشامیدن و آب چاه برای سایر مصارف بهره می‌برند. به منظور تأمین آب شهر لنگه در سال 1338 ش طرحی ارائه شد و در سال 1342 ش به پایان رسید. اما چون طرح مزبور براساس آب موجود در برکه‌ها تهیه شده بود، به دلیل عدم نزول باران، موفقیتی در بر نداشت. لذا در سال 1344 ش مطالعه برای پیدا کردن مخازن آب در منطقه آغاز گردید که متعاقب آن شش حلقه چاه نیمه عمیق حفر و یک دستگاه آب شیرین کن، نصب گردید.
زمینهای حاصلخیزی در اطراف روستاهای گزیر، دژگان، گنایی، گاومیری، رستمی، خلفانی، نخل میر، مُرباغ و بوالعسکر وجود دارند که در سالهای پرباران، روستاییان به صورت دیم، به کشت گندم و جو می‌پردازند. دیگر محصولات کشاورزی این شهرستان مرکبات، خرما، جم، انجیر، زیتون گرمسیری، جالیز و سبزیجات است. در گذشته بندرلنگه صادر کنندۀ این محصولات کشاورزی به شمار می‌آمد.
به غیر از محصولات کشاورزی، گونه‌های گیاهان گرمسیری مانند کنار، کرت، کهور، مورد، آویشن، بادام کوهی و خرزهره (گیش) نیز در این شهرستان رویش دارند.
به دلیل فقیر بودن پوشش گیاهی لنگه، دامداری نیز در این منطقه رونق چندانی ندارد. مردم این شهرستان از گذشته به صید مروارید اشتهار داشتند.
خط ساحلی که بیشتر آن کوهستانی است دو پهنۀ خشکی و دریایی شهرستان لنگه را از هم جدا می‌سازد. شکل ساحل در مناطق مختلف متفاوت است. در حالی که سواحل بیدخون تا شبه جزیرۀ نای‌بند کوهستانی است، از بندر مقام تا بندر چیرو این ساحل دارای انحنای بزرگی است که بندر چیرو را به پناهگاهی برای کشتی‌ها در برابر جریان‌های تند دریایی تبدیل کرده است. از بندر چارک تا شهر بندری لنگه نیز سواحل خاکی است و حصار کوهستانی به فاصله شش تا هشت کیلومتر از ساحل فاصله می‌گیرد.
حصار کوهستانی لنگه شامل مناطق صخره‌ای، نمکی، گل سرخ و سنگ گوگرد است. معروفترین این رشته کوهها عبارتند از: چمپه، ده‌نو، اوه، کوه نمک، کوه سنگ گوگرد، کوه گل سرخ، گِورد، کوه ارمک، خربان و کوه بستانه. در این کوهها معادن نمک (مانند معادن نمک بَردَغون، بُستانه، مُلو، کَریز و چاه مسلم)، معادن سنگ گچ (سنگ گچ بردغون، پل غار، کوه ارمک، طاهونه و مهرگان)، معادن خاک رس (در بندر چارک، باوردان و بستانه) و معدن گلی موسوم به گل سرشویی در کوه ارمک و معادن سنگ آهن و سرب وجود دارد.
به دلیل وجود رودخانه‌های فصلی که عموماً در فصل زمستان سطح زمین را شستشو می‌دهند، معادن شن و ماسه در مسیل این گونه رودخانه‌ها وجود دارد. بیشتر شن و ماسۀ شهرستان لنگه از نزدیکی پاسگاه کوهی (قدیم)، بستانه و قسمتهای شنی ساحل دریا تأمین می‌گردد.
به دلیل موقعیت جغرافیایی بندرلنگه، سه منطقۀ اقلیمی قابل تفکیک در این شهرستان وجود دارد: منطقۀ نخست شامل اماکنی است که کاملاً در محدودۀ خشکی واقعند، مانند مهران. دستۀ دوم مناطقی که در ساحل دریا واقع شده‌اند و این مناطق بندرگاههای کوچک و بزرگی هستند که از گذشته تا به امروز مرکز تجارتی، دریانوردی و پایگاه صید وصیادی به شمار می‌آیند، مانند بندر کنگ، بندر مقام و بندر چارک. دستۀ سوم جزایری هستد که به وسیلۀ آبهای خلیج‌فارس از بدنۀ خشکی لنگه جدا و همچون مرواریدی در دل دریا میدرخشند، مانند جزیرۀ کیش، لاوان، شتور و هندرابی. سدیدالسلطنه در کتاب سرزمینهای شمالی خلیج‌فارس و دریای عمان این جزایر را جزو «شیبکویه» ذکر کرده است. شیبکوه به روزگار اقتدار ملوک لارستان که لنگه بخشی از قلمرو لار به شمار می‌رفت، شامل بیش از چهل آبادی بوده است.
ناحیۀ دیگر بندرلنگه و حومه است که حدود چهل و شش آبادی داشته شامل ارمک، بند معلم، بستانه باورد، باوردن، تمب لاور، حمیرون، هودو، سرور، گارستونه، گالنگو، لاوران، مهتابی مغو، شناس و ...
شهر لنگه پیرامون محلۀ کوچکی موسوم به لنگیه ایجاد شده است. مهمترین محله‌های لنگه عبارتند از:
1_ محلۀ مینابی که ساکنان آن از اهالی میناب، بشاگرد و حتی کهنوج هستند.
2_ محلۀ بحرینی شامل مهاجران بحرینی بودند و به زبان عربی صحبت می‌کردند. در روزگاری که این مهاجران به لنگه آمدند، بحرین جزو خاک ایران بود. بنابراین، می‌توان گفت که این مهاجران تبار ایرانی دارند که به عربی تکلم می‌کنند.
3_ محلۀ خوری که ساکنان آن از خور لار به لنگه آمده‌اند.
4_ محلۀ اِوَزی‌ها در غرب لنگه که ساکنان آن اصلاً از اِوز لار هستند.
5_ محلۀ سبعه‌ای که ساکنان آن از سبعه‌جات (واقع در بندرعباس قدیم) به این ناحیه مهاجرت کرده‌اند.
6_ محلۀ رودباری که اهالی آن از رودبار کرمان می‌باشند.
7_ محلۀ سُمسیلی. این نامگذاری به علت آن بوده که ساکنان آن خانه‌های خود را از ساقة سمسیل می‌ساختند. سمسیل نوعی گیاه خوراکی است که آن را می‌جوشانند و می‌خورند.
8_ محلۀ سماچ‌ها (ماهیگیران) سماچ در گوش محلی به معنی ماهیگیر است. در بندرعباس قدیم به آن قماط می‌گفتند.
9_ محلۀ گرگ در شرق لنگه قراردارد و عده‌ای عقیده دارند به علت وجود گرگ در آنجا، به این نام خوانده شده است. همچنین گرگ (احتمالاً منسوب به گرگین میلاد اسطوره‌ای که وی را مؤسس سلسلۀ لارستان قدیم و همزمان با کیخسرو می‌دانند) نام طایفه‌ای در بستک بوده است. فرضیۀ دوم به حقیقت نزدیکتر است.
10_ محلۀ پیرانجیر، گفته شده که یکی از کنیزان کلانتر وقت لنگه به نام زعفران، گنبد وچهار دیواری می‌سازد و در آن درخت انجیری می‌کارد و گنبد و چهار دیواری را به شکل امامزاده‌ای درمی‌آورد و شایع می‌کند که در آن پیری خفته است. مردم باور می‌کنند و به وی اعتقاد می‌ورزند و محله با این مناسبت پیرانجیر خوانده می‌شود.
11_ محلۀ بلوکی که ساکنان آن از بلوک لار می‌باشند.
12_ محلۀ لاری، ساکنان این محله از لار و جهرم می‌باشند و در تهیۀ نوعی غذای محلی موسوم به مهیاوه که در جنوب رواج فراوان دارد، شهرت دارند.
13_ محلۀ اشکفت. اشکفت به معنی غاز است. چون ساکنان اولیۀ این محله در ابتدا غارنشین بوده‌اند، محله به این نام خوانده شده است. در شهرستان جیرفت نیز جایی به نام اشکفتویه وجود دارد.
14_ محلۀ سمیطی (بوسمیط)، کار اصلی ساکنان این محله صید مروارید بوده است.
15- محلۀ کنوگ. کنگانی‌ها در آن ساکنند و کنوگ جمع کنگان است. همچنین کنگ به معنی خوری است که از آبرفت رودها بوجود می‌آید.
16_ محلۀ پاکرتی. کرت درختی است تنومند که در جنوب به وفور یافت می‌شود. چون این محله در نزدیکی درخت کرت ایجاد شده به آن پاکرتی (پا به معنی نزدیک و زیر) گفته‌اند. بیشتر ساکنان این محله مینابی‌ها هستند.
در عرصۀ تقسیمات کشوری شهرستان بندرلنگه تحولات جمعیتی و جغرافیایی زیادی را پشت سر نهاده است. تا پیش از شکل‌گیری استان هرمزگان (1356 ش) بندرلنگه و جزایر تابعۀ آن، بخشی از شهرستان لار (در استان هفتم) به شمار می‌آمد. با تغییر نام استان ساحلی در سال 1356 ش و شکل‌گیری استان هرمزگان چندین مرحله تقسیمات کشوری در درون این استان شکل گرفت که بندر لنگه نیز متأثر از این دگرگونی‌ها بوده است. نخست پنج شهرستان بندرعباس، میناب، بندرلنگه، آبان (قشم فعلی) و کیش تشکیل گردید. اما در خرداد ماه 1359 ش شهرستان کیش (شامل جزایر کیش، ابوموسی، تنب بزرگ، تنب کوچک، فرور، فرورگان و سیری) منحل و این مجموعه جزایر، با عنوان بخش کیش، تابع شهرستان بندرلنگه گردیدند. در سال 1361 ش ابوموسی به همراه جزایر تنب، فرور و سیری از کیش جدا شدند و شهرستان مستقلی را بوجود آورند. براساس تقسیمات کشوری در سال 1366 ش شهرستان بندرلنگه شامل چهار منطقۀ شهری (بندرلنگه، بندرکنگ، گاوبندی و بستک) پنج بخش (مرکزی، گاوبندی، شیبکوه، کیش و بستک) پانزده دهستان (حومه، دژگان، مغویه، مهران، ده تل، فرامرزان، فتویه، گوده، هرنگ، بهدشت، مهرگان، چارک، مقام، لاوان و کیش) و سیصد و سیزده روستا بود که جزایر هندورابی و شتور نیز تابع این شهرستان بودند.
بخش مرکزی لنگه شامل دهستانهای دژگان، حومه، مهران و شهر کنگ و بندرلنگه است. دژگان به روزگار فرمانروایی پادشاهان محلی لارستان ناحیۀ وسیعی شامل روستاهای دژگان، دو آب، سیه تک، سایه چش، کنخ، گنایی، گوبندی (گاوبندی) رادر بر می‌گرفته است و گومیری و چاه احمد که در ابتدا جز بخش بستک بود از آن جدا و تابع بخش مرکزی بندرلنگه گردید.
در سال 1380 ش یک بار دیگر شهرستان بندرلنگه دستخوش تحولات مرزی در عرصۀ تقسیمات کشوری گردید و بستک از آن جدا شد و شهرستان جداگانه‌ای را به نام بستک شامل دهستانهای ده‌تل، گوده، پتا (فتویه) هرنگ، جناح و فرامرزان و شهر بستک تشکیل داد. پیش از آن نیز دهستان رویدر که جز بخش بستک شهرستان لنگه بود از آن جدا و به محدودۀ شهرستان بندرعباس افزوده شد. بنابراین، از وسعت شهرستان بندرلنگه، که در بدو تأسیس (1356 ش) 21214 کیلومتر مربع بود، مرحله به مرحله کاسته شد. این شهرستان بنا به تقسیمات کشوری 1380 ش حدود 2/9385 کیلومتر مربع مساحت داشته (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان هرمزگان اما در سال 1383 ش گاوبندی از آن جدا و به شهرستان مستقل تبدیل شد.

 

شهر بندری لنگه، مرکز شهرستان بندر لنگه است که در جنوب شرقی شهرستان واقع شده است.
شهرستان بندرلنگه در سرشماری سال 1365 ش دارای 132920 نفر جمعیت بوده که از این میزان 34377 نفر در مناطق شهری و 98543 نفر در مناطق روستایی ساکن بوده‌اند. جمعیت این شهرستان در سال 1380 ش 117945 نفر برآورد شده که58434 نفر در مناطق روستایی و بقیه در مناطق شهری ساکن بوده‌اند.
دین اکثریت مردم بندر لنگه اسلام است. با توجه به اینکه این بندر در گذشته‌ای نه چندان دور محل تبادل کالای ملل مختلف بوده است، برخی اقلیت‌های دینی نیز در این شهرستان سکونت داشته‌اند. با شکل‌گیری جریان افراطی وهابیت در شبه جزیرۀ عربستان برخی از پیروان متعصب آن به بنادر جنوبی ایران به ویژه لنگه آمدند و به مردم‌آزاری و اذیت ساکنان منطقه پرداختند. این امر منجر به برخی درگیریهای خونین مذهبی گردید. امروزه اهالی لنگه (شیعه و سنی) به دور از تعصبات دینی با یکدیگر در صلح و صفا به سر می‌برند که این مسئله حتی منجر به وصلتهای خانوادگی نیز شده است.
زبان اصلی ساکنان لنگه پارسی جنوبی است اما گویش یک محله با محله‌های دیگر تفاوتهای جزیی دارد. لهجۀ محلی لنگه‌ای با کلمات عربی، هندی و حتی انگلیسی ترکیب شده است. بسیاری از واژه‌های مینابی، رودباری، بستکی، لاری، اوزی، گراشی و شیرازی نیز وارد گویش مردم این منطقه شده است.
ب) نام و نشان لنگه
شهر لنگه از روزگاران گذشته بندری ‌آباد و پررونق بوده که به دلیل صید مروارید در آبهای پیرامون آن به مروارید خلیج‌فارس نیز شهرت یافته است. این شهر در گذشته از چنان شکوه و زیبایی فرح‌بخشی برخوردار بود که در روزگار قاجاریه به عروس بنادر ایران در خلیج‌فارس معروف گردید. (کازرونی، 1367، ص 115)
لنگه در لغت به معنی تا، تای، فرد، تک، یکتا، بی‌همتا و نادر آمده است. اما وجه تسمیۀ این نام در مورد بندری که در ساحل خلیج‌فارس بدین اسم خوانده می‌شود، مشخص نیست. از شواهد تاریخی برمی‌آید که لنگه به روزگار هخامنشیان بندری آباد و پررونق بوده است. قدیمی‌ترین نامی که برای این بندر ذکر شده گوگانا است. معنی این وجه تسمیه نیز معلوم نیست. لفظ گوگ (Gowg) در گویش مردم جنوب به معنی عروس است، اما دلیلی در دست نیست که ثابت شود در روزگار هخامنشیان این معنی (گوگ به معنی عروس) به بندرلنگه فعلی اطلاق می‌شده است. شاید منظور از گوگانا همان گاوبندی فعلی باشد که در بخش غربی لنگه واقع شده و در گذشته بدان گوبندی می‌گفتند. در روزگار اشکانیان (پارتیان) به این بندر گوپانان می‌گفتند (اطلس تاریخی ایران، 2535، نقشه شماره 4)
نئارک، طی سفر خود به خلیج‌فارس از مناطقی یاد کرده که امروزه جزو شهرستان بندرلنگه به شمار می‌آیند، مانند اندرآبیا (هندورابی فعلی) اکوس یا شف (شیئو فعلی) و آپس‌تانا. سردار اسکندر نوشته است:
«به ایلا که معروف به جیلم است آمدیم. بندر جیلم بندرگاه خوبی دارد، موسوم اندرآبیا (جزیرۀ هندورابی است، حال به الف و هاء هوز هر دو نوشته می‌شود) از آنجا چهارصد استاد که پیش رفتیم به جزیرۀ آبادی رسیدم که در حوالی آن غوص مروارید می‌شود، از آنجا به دماغۀ اکوس معروف به شف وارد آمدیم، حال معروف به شیئو است. از آنجا چون چهارصد و پنجاه استاد دیگر راه پیمودیم به بندر آپس تانا وارد شدیم، این بندر خیلی معمور است و از آبادی تا کنارۀ دریا شصت استاد است» (سدیدالسلطنه، 1342، ص 326)
از آنجایی که پیشروی اسکندر بیشتر در جانب غربی شهرستان لنگۀ فعلی یعنی بخش شیبکوه و گاوبندی فعلی برای رسیدن به دهانۀ غربی خلیج‌فارس بوده است، به نظر می‌رسد «ایلا» که نئارک آن را جیلم نیز خوانده و اندرابیا را بندرگاه آن معرفی کرده است، جایی در بخش شیبکوه فعلی باشد که امروزه به نام بندر چیرو خوانده می‌شود. کازرونی در مورد چیرو نوشته است:
«کلاً اراضی آنها محل کشت و زراعت است و جزیرۀ انداربی باصطلاح بعضی و هندرابی باصطلاح برخی متعلق به آن بندر است و از بندر تا جزیره به قدر سه ربع فرسنگ دریاست» (1367، ص 106)
پس از گذشتن از اندرابی، نئارک به جزیره‌ای آباد اشاره کرده که در حوالی آن «غوص مروارید می‌شود». این جزیره به احتمال زیاد لاوان فعلی است. پس از لاوان، سردار اسکندر به دماغۀ اکوس معروف به شف (شیئو) وارد می‌شود. بعد از شیئو (شیو) نئارک به جایی می‌رسد که نام آن را «او پس تانا» ذکر کرده که گویا بندری آباد بوده است. شاید این محل بستانوی فعلی باشد. در شهرستان لنگه نام دو جا با عنوان بستانو یاد شده است یکی در بخش مرکزی شهرستان لنگه (حد فاصل بندر شناس تا بندر دیوان و مغویه) و دیگری در بخش گاوبندی (حدفاصل مغدان و دشتی) که منظور نئارک همین جا می‌باشد. سفر سردار اسکندر از این مسیر ادامه می‌یابد تا اینکه به کقنا(کنگان) در استان بوشهر فعلی می‌رسد.
علت اینکه نئارک در سفرنامۀ خود به گوگانا اشاره نکرده به دو دلیل است: یکی اینکه وی از میناب به لارک، هرمز، قشم، کیش، جزایر تنب، ابوموسی و هندورابی و سپس جانب غربی لنگه رفته است. نئارک تنها فرصت داشته که در ساحل هرمزگان فعلی از سالامونت (سورو در بندر عباس فعلی) نیز دیدن کند. بقیۀ مسیر او در دریا و دیدار از جزایری بود که نام آنها را کم و بیش ذکر کرده است. خط سیر اسکندر در این جزایر، او را از شهرهای ساحلی مانند خمیر و بندر لنگه دور می‌کند تا اینکه سرانجام از اندرابی، در جنوب غربی لنگه سر در می‌آورد و راه غرب را در پیش می‌گیرد.
دلیل دیگری که باعث می‌شود که سردار اسکندر، نامی از لنگه نبرد شاید به علت ویرانی این بندر در آن زمان باشد. خطری که مناطق جنوب را تهدید می‌کرده،خشکسالی، رواج بیمای و حملۀ راهزنان بوده که این عوامل توانسته است بندری آباد را یک شبه به ویرانه‌ای تبدیل کند. مسئلۀ مهمتر وجود کانونهای تجارتی و تمدنی هرموز کهنه، سورو (بندرعباس فعلی)، قشم، کیش و بندر سیراف در جوار لنگه می‌باشد که از اهمیت این شهر می‌کاسته است.
با رونق یافتن جزیرۀ کیش و تبدیل شدن این جزیره به بزرگترین مرکز تجارتی ایران در خلیج‌فارس طی قرن پنجم و ششم قمری، لنگه در مسیر ارتباطی کیش _ لارستان قرار گرفت که یکی از مهمترین راههای تجارتی ایران از آن می‌گذشت. این راههای تجارتی، لنگه را از طریق دریا به جزیرۀ کیش و سپس خلیج‌فارس، تنگة، هرمز، دریای مکران، اقیانوس هند و سرانجام شرق آفریقا و دریای مدیترانه و حتی شرق دور پیوند می‌داد.
مهمترین راه ارتباطی لنگه در خشکی مسیر کاروانرو به لار بود. طول آن حدوداً دویست و بیست کیلومتر است ودارای نُه منزلگاه بوده است.(سدیدالسلطنه، 1371، ص 3-182) این مسیر از لنگه به بَستَک و از آنجا به لار و سپس سایر مناطق ایران به ویژه اصفهان و شیراز متصل می‌شد. در واقع لار همچون توقفگاهی بود که در آنجا باراندازی وجود داشته که کالاها در آن مبادله و شترهایی که کالاها را حمل می‌کردند، در این منطقه تعویض می‌شدند.
دو راه ارتباطی دیگر نیز در مسیر شرقی – غربی لنگه امتداد داشت که این مسیر لنگه را از شرق به بندر پل، خمیر و سپس بندر‌عباس و از غرب از طریق کوشکنار به نابند و سپس استان بوشهر فعلی متصل می‌کرد. بنابراین، تا روزگار صفویه، لنگه به صورت باراندازی بوده که راههای تجاری کیش و قشم از آن می‌گذشته و چندین کاروانسرا در آن وجود داشته است. به منظور تهیة آب منطقه، چندین برکه درآن احداث و برای تأمین امنیت قلعه‌هایی در این شهر بنا گردید. با این حال به نظر می‌رسد که گنگ از اعتبار و رونق بیشتری برخوردار بوده است. به عبارتی کنگ را می‌توان شهر دریانوردان و لنج سازان آن روزگار نامید.
در روزگار صفویه نام لنگه بر سر زبانها افتاد و در سفرنامه‌ها به کرات از آن نام برده شده است. از این دوره به بعد اندک اندک لنگه جای کنگ را در مناسبات تجاری و بازرگانی گرفت و با افول تجارت در بندر‌عباس، لنگه تبدیل به بندری سرآمد، در خلیج‌فارس به ویژه در روزگار قاجاریه گردید.
با تبدیل شدن لنگه به بندر تجارتی ایران، تجارتخانه‌های زیادی در آن به ویژه توسط انگلیسیها ایجاد گردید. از این زمان به بعد دورة جدیدی در عرصة مناسبات اقتصادی نیز پدیدار گشت و تجارت مروارید جای تجارت ادویه و ابریشم را در خلیج‌فارس گرفت. هر چند که فلفل، ادویه و ابریشم تا حدی از کالاهای عمدة تجارتی به شمار می‌رفتند، اما با مرکزیت یافتن لنگه تجارت مروارید شهرة آفاق گردید و بر این اساس بندر‌لنگه به بندر مروارید معروف گردید. کازرونی که در روزگار محمد‌شاه قاجار (1250تا 1264 ق) از خلیج‌فارس دیدار کرده، دربارة لنگه نوشته است:
«بندر لنگه بندریست در نهایت آبادانی، از همة بنادر واقعة در کنار عمان آبادتر و معمورتر است.» (1367، ص115)
به رغم همة شهرتی که لنگه به دست آورده است، وجه تسمیة آن به درستی معلوم نیست و نام این شهر در پرده‌ای از ابهام باقی مانده است. تنها در باورها و افسانه‌های مردم این منطقه می‌توان به روایتها‌یی از این قبیل دست یافت:
برخی عقیده دارند که نام لنگه منتسب به زن لنگی است که در مرتعی که چراگاه دامها بوده، زندگی می‌کرده است در محل زندگی این زن بعدها شهری بنا شده که به آن لنگه گفته‌اند. معروف است که مردم کنگ به چوپانان خود سفارش می‌کردند که دامهای آنها را به محلی ببرد که زن لنگ یا لنگه در آنجا سکونت دارد.
عدة دیگری صورت مردانه به این روایت داده و مدعی‌اند که خانواده‌ای گله‌دار در این منطقه ساکن شدند. رئیس آنها شخصی موسوم به حسن‌لنگ بوده و نام لنگه از وی گرفته شده است. وجه اشتراک این دو روایت، یکی اشاره به لنگی پای زن یا مردی است که لنگه منسوب به وی بوده و دیگر اشاره به زندگی دامداری و شبانی.
با تبدیل شدن لنگه به یک مرکز تجارتی، دریانوردی، ماهی‌گیری و صید مروارید این روایت تغییر کرده و معروف است که در گذشتة خیلی دور در قسمت جنوب غربی بندر‌لنگه فعلی، مردی زندگی می‌کرد که یک پای او لنگ بوده است. او خانه‌ای از شاخ و برگ درختان منطقه و به احتمال قوی از شاخ نخل ساخته و برای امرار معاش به ماهیگیری می‌پرداخته است و برای سهولت در صید، قفسی موسوم به گرگور می‌ساخت. مردم روستاهای اطراف که به هنر وی پی برده بودند، پیرامونش جمع شدند و بدینسان شهر لنگة فعلی بوجود آمد.
عدة دیگری عقیده دارند که این بندر‌گاه را به این خاطر لنگه گفته‌اند که شهری منحصر به فرد به لحاظ تجارت، رونق و آبادانی بود تا آنجا که آن را لنگة بمبئی دانسته‌اند.
روایت دیگری در مورد نام لنگه اذغان می‌دارد که چون طایفه‌ای موسوم به لنگاوی در این منطقه سکونت گزیدند، این شهر بدین نام خوانده شده است.
در برخی منابع مربوط به دورة قاجاریه نیز نام لنجه آمده است. لنجه واژه‌ای عربی که در گویش بادیه‌نشینان عرب به معنی ییلاق آمده است. از آنجا که لنگه دارای آب وهوای مناسب و مراتع سرسبزی بود، اعراب حاشیة جنوبی خلیج‌فارس برای گذراندن تابستان (ییلاق) به این شهر می‌آمدند، از اینرو نام لنگه یا لنجه به آن اطلاق شده است.
بعضی از مردم این شهر معتقدند که لنگیه، قدیمی‌ترین محلة شهر لنگه است که ساکنان آن گروهی بودند که از بحرین به آنجا مهاجرت کرده بودند و بعدها که شهر گسترش یافت و لنگه شکل گرفت آنها محلة خود را لنگیه، یعنی لنگة کوچک خواندند تا از بقیة شهر شناخته شده باشد. بحرین در حاشیة جنوبی مرزهای کهن ایران زمین قرار داشته است.
روستاییان لنگه در گویش محلی خود به این شهر لنگو می‌گویند که این واژه هنوز هم در برخی مناطق شهر مصطلح است. این وجه تسمیه نیز مشخص نیست. اما واو آخر در گویش برخی مناطق جنوب برای تصغیر و کوچکی به کار می‌رود. شاید از آنجا که لنگه در روزگار گذشته از بندر کنگ که بندری آباد و مرکز تجارت و بازرگانی و پایگاه صید و صیادی و لنج‌سازی بود کوچکتر و دارای اهمییت کمتری بوده، به این نام خوانده شده است. اما از سوی دیگر نیز می‌توان فرض کرد که لنگه مرکب از دو پاره لن یا لنگ و گو است. گو به صورت پسوند یا پیشوند در چندین مورد به کار رفته است. مانند: گوگانا (متعلق به روزگار هخامنشیان)، گوبندی (که امروزه به صورت گاوبندی در آمده)، گالنگو (روستایی در لنگه) و رَگو (نام محله‌ای قدیمی در رودان). شاید این لفظ (گو) در ارتباط با مناسبات اراضی و تقسیم زمین باشد.
سدیدالسلطنه یکی از نامهای قدیمی لنگه را «آنجا» ذکر کرده است. وی در مورد قلمرو ملوک هرموز نوشته است:
«مملکت وسیعة هرمز از یک طرف عبارت بود از کلیة متصرفات حالیة حکومت مسقط که دامنة آن تا ظفار و خاک یمن انتها یابد، چنانچه ابن‌بطوطه در رحلة خود درج کرده است، از طرف دیگر تا آنجا (اسم قدیم بندر‌لنگه حالیه) انتها یافتی» (1342، ص 728)
سدیدالسلطنه که گویا گزارش خود را از ابن‌بطوطه اخذ کرده است، آنجا (بندر‌لنگه فعلی) را حد غربی «مملکت وسیعة هرموز» ذکر کرده است. (همان، ص 731)
یکی دیگر از نامهایی که برای لنگه به کار رفته «تااوکه» است. امروزه جایی به نام تاونه وجود دارد که جزو ناحیة (بندر) چارک محسوب می‌شده است. اگر تااوکه همان تاونة فعلی باشد، معلوم می‌شود که بندر چارک پیش از لنگة فعلی مرکزیت داشته است. کازرونی نام این بندر را تاونا ذکر کرده و نوشته است:
«و آن بندر لخت کوهی است که دو فرسنگ راه از کوهسار دور که در کنار دریا پیدا شده که نصف آن لخت کوه در دریا غرق و نصف دیگر مکسوف و به قدر پانصد ششصد ذرع ارتفاع از سطح آب پیدا کرده و بر قلعة آن کوه، قلعه‌ای مستحکم بنا نهاده و شیخ احمد نام بشری در آن قلعه ساکن و معادل دویست خانوار در دور آن کوه و قلعه خانه‌ها دارند از گِل و خشت و سنگ» (1367، ص 109)
کازرونی همچنین چارک را بندری «معمور و آباد» معرفی کرده که دارای «هزار باب عمارت از گچ و سنگ» بوده است. (همان، ص 109)
تغییر و تحولاتی که در عرصة مناسبات سیاسی و اقتصادی پس از زوال و انقراض صفویه شکل گرفت، باعث شد که مرکز تجاری ایران از بندر‌عباس به بوشهر و سپس به لنگه منتقل گردد. به لحاظ سیاست خارجی، انگلیسیها پس از اخراج پرتغالیها از هرمز و ویرانی این جزیره با انتقال مرکز تجاری ایران به بندر تازه تأسیس عباسی(بندر‌عباس فعلی) کنترل این بندر را به دست گرفتند و تجارتخانة خود را در آنجا ایجاد کردند. اما دامنة رقابتهای بازرگانی و سیاسی دول انگلیس، هلند و فرانسه باعث گردید که برای مدتی بوشهر و سپس لنگه که در نزدیکی فارس قرار داشت به عنوان پایگاه تجاری در نظر گرفته شود. نخستین بار تجار پرتغالی متوجة کنگ که در نزدیکی لنگه قرار دارد، شدند و آنها پس از شکست قوای پرتغال در جنگ با قوای متفق ایران و انگلیس روانة این منطقه شدند و به تجارت پرداختند.
در دورة کریم‌خان زند، ادارة شهرهای خلیج‌فارس به خوانین بَستَک واگذار گردید و آنها در راه عمران و آبادانی منطقه کوشیدند. لذا لنگه که به مرکز قلمرو خوانین بَستَک نزدیک بود به عنوان یکی از مراکز تجارتی برگزیده شد.
در زمینة اقتصادی نیز شهرت مروارید لنگه که در سواحل و جزایر پیرامون آن از جمله کیش و لاوان صید می‌گردید مرحلة نوینی را در عرصة مناسبات تجارتی بوجود آورد و مروارید لنگه همردیف با ابریشم ایران و ادویة هندوستان قرار گرفت.
موقعیت جغرافیایی، زوال بنادر قدیمی و شکوه لنگه نه تنها توجه دول اروپایی را که در پی ایجاد تجارتخانه بودند، به خود جلب کرد بلکه مدعیان تازه پایی نیز ظهور کردند که از آشفتگی اوضاع سیاسی ایران بهره می‌بردند و آن شیوخ مسقط و عمان بودند که در پی نزاعهای خانوادگی و همچنین سکونتگاه ییلاقی، مرزهای جنوبی ایران به ویژه لنگه را تهدید می‌کردند. این تهدید توسط خوانین بَستَک و یا دولت مرکزی ایران سرکوب گردید تا اینکه شیوخ عرب از در صلح برآمدند و به روزگار قاجاریه موفق شدند که اجازة سکونت در لنگه را به دست آوردند.
حکومت شیوخ عرب در لنگه توأم با رواج وهابیت در منطقه بود. ساکنان بومی لنگه شیعیان و اهل تسنن بودند که با ورود مبلغان وهابی، این آموزه در لنگه گسترش یافت و اینان درپی آزار و اذیت مردم لنگه به ویژه شیعیان بودند، به طوری که بنا به گزارش کازرونی شیعیان لنگه که حدود چهارصد خانوار بودند «به طور تقیه حرکت می‌نمایند» (1367، ص 116) شیعیان در روزگار حضور وهابیون که از حمایت شیوخ قاسمی برخوردار بودند، مراسم مذهبی به ویژه عزاداری خود را به صورت پنهانی برگزار می‌کردند. کازرونی در ادامة گزارش خود نوشته است:
«باری مردمان آن بلد کلاً گرفتار تعصب و خرملاهایی که دارند بر منابر ترغیب جهال می‌نمایند که مال رفضه حلال و زنان و دختران آنها حلال و قتل آنها مباح و چنانچه به قدرت و زور نتوانند بر آنها آزار برسانند مالشان را به دزدی و در قتل ایشان به خورانیدن زهر و هر تدبیر که میسر شود و در دسترس بود باید کوشش نمود.» (همان، ص 117)
در سال 1304ق/1886م حکومت بنادر خلیج‌فارس به ویژه لنگه، به حاج محمد مهدی ملک التجار رسید. وی به همراه حاج احمدخان (پدر سدیدالسلطنه کبابی) مأمور اخراج شیخ‌نشینان از منطقه شد. متعاقب این مسئله حاکم عرب لنگه شیخ قُضیب بن راشد دستگیر و روانة تهران گردید. وی در روز نوروز 1314ق/ 1896م در حرم عبداعظیم در گذشت. ملک‌التجار منشی خود، میرزا هدایت منشی را به حکومت لنگه گمارد.
در سال 1305ق/ 1887م حسینقلی خان نظام‌السلطنه و محمد حسن خان سعد‌الملک برای مدت هفت سال حکومت بنادر جنوب را به دست آوردند که به نیابت از طرف آنها میرزامحمد‌علی‌خان، میرزا اسمعیل خان طالقانی، حبیب‌الله خان تفنگدارباشی، اصلان خان صندوقدار و محمد حسین خان صارم‌السلطنه یکی پس از دیگری حکومت بنادر جنوب را به عهده گرفتند و در سال 1312ق/ 1894م محمد رضا خان قوام‌الملک به حکومت بنادر جنوب رسید. از این زمان لنگه میان حکمرانان و خوانین محلی دست به دست گشت و تا پیش از شکل‌گیری تقسیمات نوین کشوری جزو حوزة لارستان(فارس) بود و سرانجام در سال 1356 ش با تأسیس استان هرمزگان، لنگه یکی از پنج شهرستان این استان به شمار می‌آمد.   (گردآورنده آقای زعیمی)
بندرکنگ
بندر کُنگ یکی از شهرهای بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است.
بندر کنگ همواره جزو دهستان حومه بندر لنگه و مرکز این دهستان بوده و از توابع بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه است.
در کنگ مساجد متعدد و مغازه‌های گوناگونی وجود دارد، بیشتر اهل کنگ از پیروان امام شافعی هستند، و به زبان فارسی تکلم می‌کنند، اما نوشته‌های آنها به زبان عربی است و نامه‌ها و سندها را به زبان عربی تدوین می‌نمایند.
بندر کنگ دارای تأسیسات برق، لوله کشی، بانک، مخابرات، مسجد، آب انبار (برکه)، مدارس دبستان، راهنمایی و دبیرستان است.
تاریخچه کنگ
در زمان قدیم شهر کنگ یکی از مراکز مهم دولت پرتغال بوده، در زمانی که برتغالیها تسلط بر خلیج فارس و منطقه داشته‌اند، لنگرگاهی در کنگ ساخته بودند که کشتیهای بزرگشان در آن لنگر می‌انداختند، همچنین قلعه بزرگی ساخته بودند که مقر حکومت آنها بود، آثار این قلعه در کنار دریا باقی‌مانده‌است. وقتی که آب دریا مَد می‌یابد آب اطراف بقایای این قلعه را فرا می‌گیرد، اما وقتی که آب دریا در حالت جزر است قسمتی بزرگی از قلعه نمایان می‌شود، این قلعه نزد مردم کنگ به قلعه برتغالیها معروف است.
جمعیت
جمعیت شهر کنگ طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰، برابر با ۱۶۴۹۶ نفر (۴۰۰۹ خانوار) می‌باشد.[۴] جمعیت آن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۴۸۹۴ نفر بوده‌است.
راه قلعه لشتان
روایت است که از قلعه برتغالیها تا قلعه لشتان که بر فراز کوه‌های بار چاه واقع است راهی زیرزمینی که قسمتی از این راه مانند تونل بوده ساخته بودند و از کنگ به قلعه لشتان می‌رفتند، مخصوصاً در ایام جنگ و آشوب، از این راه نیز ذخیره و مهمات برای کسانی که در قلعه لشتان سنگر گرفته بودند می‌رساندند.
ملاحان کنگ
در دوران قدیم در بندر کنگ ۳۰ کشتی بزرگ وجود داشته که به سرپرستی ملاحان برجسته کنگی به وسیله آنها سفرهای دریایی طولانی به سوی هند، آفریقا، بصره، ممباسا و محمره داشتند و کالاهای تجارتی مانند: خرما، الورد، المستکی، جوز، لوز، و سجاده را به هند، آفریقا و ممباسا می‌بردند و از آنجا چوب و چایی و پارچه به بندر کنگ می‌آوردند.
گاهی این کشتی‌ها در منطقه‌ای بنام «کوران» در راس جزیره قشم لنگر می‌انداختند و بعد از مدتی توقف و استراحت به سفر خودشان ادامه می‌دادند، و گاهی هم برای تعمیر کشتیهای خود به آنجا می‌رفتند.
برکه دریا دولت
در بیرون از شهر کنگ از سمت شمال یک آب انبار (برکه) بسیار بزرگی وجود دارد که آن را برکه دریا دولت می‌گویند، به خاطر بزرگی غیرقابل تصور این برکه «دریا دولت» نامیده شده‌است، به خاطر وسعت این برکه فقط نیم سقف دارد و سقفش کامل نیست مانند سایر برکه‌ها که سقف کامل دارند. خانه‌های قدیمی کنگ از سنگ و گچ ساخته شده‌است و در بالای آنها بادگیر وجود دارد، مخصوصاً خانه‌های تجار که در آن دوران در بندر کنگ زندگی می‌کردند.
ممانعت از ادامه تحصیل دختران توسط پسران خانواده، مرد سالاری شدید، جلوگیری از رفت‌وآمد آزاد زنان و دختران، تعدد زوجات و اهمیت ندادن به تصمیم‌های زنان در مورد مسایل مهم زندگی از دیگر مشکلات زنان بندر کنگ است،اما در سال‌های اخیر این عقیده‌ها کمتر شده است و در حال از بین رفتن است.
جمع آوری و ذخیره آب باران برای مصارف مختلف از دیرباز در ایران و بسیاری جاهای دیگر معمول بوده است. از جمله موارد استفاده آن می توان مصرف شرب را نام برد. شهرستان بندرلنگه با جمعیتی بالغ بر 156930 نفر که حدود 88000 نفر در روستاها سکونت دارند که از این تعداد 74800 نفر(85%) دارای 2885 آب انبار جهت جمع آوری آب باران برای مصارف شرب هستند. به همین دلیل آنالیز کیفی(میکروبی) آبهای جمع آوری شده در آب انبارها جهت شناسایی منابع احتمالی آلودگی، یافتن روشهای مناسب جمع آوری و ذخیره آب باران و بهسازی مطلوب آب انبارها ضروری به نظر می رسد. برای انجام این تحقیق تعداد 60 نمونه آب از آب انبارهای 10 روستا در مدت 3 ماه توسط زهره محمدی - کارشناس بهداشت محیط - مربی آموزشکده بهداشت بندرعباس و محمدرضا شاه منصوری - استادیار گروه مهندسی بهداشت محیط دانشکده بهداشت اصفهان مورد آنالیز میکروبی قرار گرفت که شامل کلیفرم ها، اشرشیاکلی،استرپتوکوک فکالیس بوده و به روش تخمیر چند لوله ای، تست افتراقی و پورپلیت انجام شده است. نتایج حاصل از این تحقیق نشان می دهد که از لحاظ پارامترهای میکروبی در 100 میلی لیتر از نمونه ها تعداد کلیفرم، اشرشیا کلی و استرپتوکوک فکالیس در 100% از نمونه های جمع آوری شده بیش از حداکثر مجاز بوده است که علل عمده آلودگی های میکروبی فضولات حیوانی، انسانی و سایر عوامل می باشد. همچنین کلر آزاد باقی مانده آب کلیه آب انبارها صفر گزارش گردید.


رستاق
محدوده رستاق مقام
از شمال لشتانی ، از جنوب کوه سور، از مغرب نخل خلفان، واز سمت مشرق به بلعسکرمحدود می‌گردد.
جمعیت
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت رستاق ۷۵۸ نفر (۱۳۳ خانوار) بوده است. مردم این روستا بزبان لارستانی تکلم می‌کنند. مردم این روستا از اهل سنت از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند. دارای مسجد، برق ، (برکه)، خانه بهداشت دهیاری ، و دبستان مدرسه راهنمایی دبیرستان سالن ورزشی2عدد، درمانگاه اورژانس جاده‌ای، پاسگاه مرکز مخابرات است.
محدوده رستاق
در روستا آثار قلعه بزرگی وجود دارد که مقر حکم بنی حماد بوده بوده‌است در دوران گذشته. مدتی این پایگاه ژاندارمری ومرکز امنیت منطقه بوده‌است و در حال به علت بی توجهی ساکنان، خانه چوپانان می‌شود که باعث تخریب سریعتر ان میشود. در بالای روستا فاریابی(پارو)است که آب ان از مکانی بنام آسیاب(آسیو)تامین میگردد که در بالای کوه کمشک است و این خود دارای 30الی 40قنات میباشدو بعد از آن، کانال کشی(جلود) به طول 6کیلومتر از سنگ وساروج بنا گردیده است تا آب به مزارع کشاورزی برسد و دلیل نامگذاری اسیاب، قرار داشتن تعدادی از آسیاب در مسیر کانال آبی می‌باشد که قدمت ساخت آن به شیوخ مرباغ وبعضی آنرا به گبر نسبت میدهند.یکی دیگر از آثار فاریاب(پارو)المدی می‌باشد که در غرب رستاق واقع گشته و در حال حاضر مخروبه است و طی براوردی بهره برداری از ان حدود80سال پیش متوقف شده است که آب آن از کوه سنچول(سنگجو) سرازیر میشده است و کانال کشی آن تقریباً به کل زیر خاک مدفون شده است و این آب نهایتاً به مقصد المدی شرقی میرسیده است
امرار معاش
در گذشته کل افراد رستاق به کشاورزی مشغول بودند که زمینهای انان از طرف شیخ الحمادی به انها واگذار شده بود. ولی در حال، بخش بیشتر افراد جز جامعه فرهنگی هستند و عدهای دیگر هم در شرکت نفت لاوان مشغول کارند وتعداد قلیلی از افراد هم رهسپار حاشیه خلیج فارس میشوند تا امرار معاش کنند.
اسامی برکه‌های رستاق
برکه ملا، برکه شیخی، برکه غانم، برکه آجی(حاجی)، برکه طالبی، برکه حیدر، برکه صفتی، برکه خنجری، برکه ریسو، برکه چلبند، برکه حاجی ابراهیم، برکه پاسلار.
اسامی صحراها وزمین‌های کشاورزی رستاق
صحرای صفتی، میری، پاسلاری،سلاری، بلمشکی، خلند(خلنت)،لاور اشکالی ، بکو، خرگو، سنالی، المدی، پستمب، فیض، لاور بشیری، بارو، گل سرخ، تی بست، پنجاه منی، شهمیری، گود شاه، سوره، بن سفی، سمائیلی، سمائیلی گل سرخی، بردکره، جهرباز، خره کنری، لاور سینو، کم گا، برمشو، کتی سه درگه، کل آل ایسف(یوسف).


اسامی قبایل
رییسی(رییس، بشیر، کمال، رستم، لاهور، سلطان،حسن عبدالله و...)پاسلاری، محمودی، بهمنی، مادیسا، چلبندی، سید، گلسرخی و...
اسامی صحرا ها وزمین
صحرای صفتی، میری، پاسلاری، سلاری، بلمشکی، دل خلند(خلنت)، لاور اشکالی، بکو، خرگو، سنالی، المدی، پستمب، فیض، لاور بشیری، بارو، گل سرخ، تی بست، پنجاه منی، شهمیری، گود شاه، سوره، بن سفی، سمائیلی، سمائیلی گل سرخی، بردکره، جهرباز، خره کنری، لاور سینو، کم گا، برمشو، کتی سه درگه، کل آل ایسف(یوسف).
اسامی رود خانه های فصلی
رودخانه فصلی «ریغو»، که از کوه‌های اطراف حمیران در شهرستان پارسیان سرچشمه می‌گیرد وسبب آبیاری اراضی صفتی پاسلاری میری سمائلی و... می‌شود .
رودخانه فصلی «مهیار»، از کوه‌های کمشک که در شمال رستاق است سرچشمه می‌گیرد وسبب آبیاری اراضی کشاورزی شرق رستاق مانند پنجاه منی وبردکره می‌شود.
رودخانه فصلی «بستو»، که هم از کوه‌های کمشک سرچشمه می‌گیرد سبب سیراب شدن اراضی مانند پست تمب لاور اشکالی و... می‌شود.
رودخانه مهران: این رود از پرآب‌ترین و بزرگ‌ترین رودهای شهرستان بندر لنگه است که از جنوب کوه‌های هفتچن در 15 کیلومتری شمال بندر علویه سرچشمه می‌گیرد. جهت جریان این رود به صورت غربی- شرقی است که در شرق بندر لنگه در شن فرو ‌رفته و ناپدید می‌شود اما بار دیگر بیرون آمده و در منطقه خواران به خلیج فارس می‌ریزد.                                                                                                                 
چشمه ها – اکثریت درحال حاضر خشک می باشند
آبگرم چارک: این چشمه در مسیر جاده بندرلنگه به گاوبندی قرار دارد و از طریق بستانه و روستای باوردان قابل دسترسی می‌باشد. مظهر چشمه در بستر رودخانه تنگخوان است و آب آن در ردیف آب‌های گوگردی است.
چشمه چاه احمد: این چشمه در مسیر جاده بندر خمیر- بندرلنگه و در دوراهی خرک واقع شده است. فاصله بندر خمیر تا دوراهی خرک 9 کیلومتر و از دوراهی تا مظهر چشمه در حدود 2 کیلومتر است که 500 متر آن باید به صورت پیاده پیموده شود. در نزدیکی مظهر چشمه یک استخر طبیعی به شکل مربع وجود دارد که آب آن از شکاف سنگ‌های آهکی از زمین خارج می‌شود.
چشمه آبگرم سایه خوش: این چشمه در روستای سایه خوش از توابع بخش مرکزی شهرستان بندرلنگه قرار دارد. فاصله روستای سایه خوش تا محل چشمه در حدود 4 کیلومتر می‌باشد و مظهر چشمه در دامنه کوه در شکاف سنگ‌های آهکی- مارنی جای دارد. آب این چشمه از نوع آب‌های سولفات کلسیم همراه با منیزیم، کلرور سدیم می‌باشد.
چشمه آبگرم بادون: این چشمه آبگرم در مسیر بندرلنگه به روستای گزیر قرار دارد. آب این چشمه که از نوع آب‌های سولفات کلسیم همراه با منیزیم و کلرور سدیم می‌باشد از شکاف سنگ‌های مارنی از زمین خارج می‌شود. در اطراف چشمه استخری احداث شده که آب آن به مصرف کشاورزی می‌رسد.
چشمه آبگرم آسک: آبگرم آسک در مسیر بندرلنگه به روستای گزیر واقع شده و در مظهر چشمه چندین حوضچه طبیعی وجود دارد که امکان استحمام در آن وجود دارد. آب این چشمه در ردیف آب‌های سولفات کلسیم همراه با منیزیم است.
چشمه آبگرم ملایجی: این چشمه در مسیر جاده بندرلنگه به بندر کنگ قرار دارد و دارای املاح گوگردی است. آب چشمه از شکاف سنگ‌های آهکی مارنی از زمین خارج می‌شود.
چشمه آبگرم لشتغان: در 5 کیلومتری شرق بندر خمیر و در فاصله 3 کیلومتری روستای لشتغان در دامنه کوه، دو چشمه آبگرم با قدمت طولانی وجود دارند و افراد بسیاری از راه‌های دور و نزدیک به سوی آن جذب می‌شوند. این دو چشمه در مجاورت یکدیگر قرار دارند که یکی مخصوص بانوان و دیگری ویژه آقایان درنظر گرفته شده است. در اطراف چشمه دو استخر در امتداد یکدیگر ساخته شده‌اند که آب از استخر اول وارد استخر دوم می‌شود. آب این چشمه از شکاف سنگ‌های مارنی خارج شده و از کف حوضچه‌ها می‌جوشد و پس از آن در دشت سرازیر می‌شود. در این محل 12 اتاقک جهت استراحت و اقامت مسافران احداث شده که به صورت رایگان در اختیار مراجعه‌کنندگان قرار می‌گیرد.
چشمه ی خست واقع در خست لمزان – جاده ی لمزان به اسلام آباد و مهران
چشمه ی نخل جمال واقع شده در ظلع شمال شرقی روستای نخل جمال
چشمه ی رستاق واقع شده در ظلع شمال شرقی رستاق
چشمه ی مراغ واقع شده در رودخانه مراغ در ظلع شمالی روستای مراغ
 

 

 



بازدید:1525
تاریخ ثبت: 1394/10/09
آخرین به روزرسانی: 1394/10/09

 

 

« اقتصاد مقاومتی؛ تولید و اشتغال »

© تمامی حقوق این وب‌سایت، متعلق به شركت سهامی آب منطقه‌ای هرمزگان است.  |  تولید و پشتیبانی: گروه دیبا